Kanadı Kırık Bir Akşam

Gün bitti lambayı hazırla;

Işık kalmadı girecek odamıza.

Çek perdeleri sevdiceğim;

Kanadı kırık bir akşam

Zonkluyor durmadan dışarda.

Sen bugünden yarına

Birazcık umut sakla.

Yarın farklıdır bugünden,

Adı değişir hiç olmazsa.

Kara bir suyu

Geçiyoruz şimdilerde

Basarak yosunlu taşlara.

Sen bugünden yarına

Birazcık umut sakla.

Gün bitti sevdiceğim;

Geriye kalan posa.

Bu serin güz akşamında

Geç otur karşıma sessizce,

Devam et ördüğün hırkaya.

(1987)

Metin Altıok, Çağdaş Türk Şiiri Antolojisi 2, S.901

Resim: Alla Tsank

Bağışlamak

Beni suskunlukla mayaladılar, keskin bir giyotinle

Beni bağışlayarak mühürlediler, isli bir ateşle.

Kanlı bir rahim gibi doğurgan dudaklarım,

ben oyum, Yahya’sı dilsiz bir İsa neyse.

Nefesim bulut, gözlerim yıldız saçtı geceye,

ve terimden deniz, etimden kara yaptılar.

Eksik bir insan bıraktılar geriye

Ben kendimi tamamlayamam, bağışlayın beni...

Dinçer Yurttaş, Yekpare Kırılganlıklar, NotaBene Yayınları, S.88

Pangea

küçük bir ada bizimkisi

kırlangıçların bile sığmadığı bu gök altında

kıyılarında aynı deniz

sokaklarında aynı rüzgar

öyle ki saçlarının kokusu

bir uçtan bir uca,

dudaklarındaki sözler bu yerden o göğe uçar

küçük bir ada bizimkisi

hani özlesen bir el uzamı

koparılmış bir gelincik solumu

uzatsan ayaklarını

örtmez üstünü samanyolu,

bırakıp gitsen hakeza

gittiğin yerden görünür

bölsen kimseye yetmez,

uzun yolculuklara çıksan

uyumaya değmez

küçük bir ada bizimkisi

soluklanalım

ve mutlu olalım,

ve tek başımıza belki de

uzun uzun bakalım diye sonsuzluğa

yol kıyısına konulmuş bir bank

yanı başımı sana ayırdım

koy diye başını omuz boşluğuma denk

küçük bir ada bizimkisi

ama sanma ki dar

uzatıp ayaklarını

hayret edecek herkese yer var.

Dinçer Yurttaş, Yekpare Kırılganlıklar, NotaBene Yayınları, S.37-38

Gözlerin

Düşlerin parlayıp söndüğü yerde

Buluşmak seninle bir akşam üstü

Umarsız şarkılar, dudağımda bir yarım ezgi

Sığınmak gözlerine, sığınmak bir akşamüstü

Gözlerin bir çığlık, bir yaralı haykırış

Gözlerin bu gece çok uzaktan geçen bir gemi

Bir orman bir gece kar altındayken

Çocuksu,uçarı koşmak seninle

Elini avcumda bulup yitirmek

Sığınmak ellerine bir gece vakti

Ellerin bir martı, telaşlı ve ürkek

Ellerin fırtınada çırpınan bir beyaz yelken

Bir kenti böylece bırakıp gitmek

İçinde bin kaygı, binbir soruyla

Bitmeyen bir şarkı, dudağında bir yarım ezgi

Sığınmak şarkılara sığınmak bir ömür boyu

Gözlerin bir çığlık,bir yaralı haykırış

Gözlerin bu gece çok uzaktan geçen bir gemi

Ellerin bir martı, telaşlı ve ürkek

Ellerin fırtınada çırpınan bir beyaz yelken

Zülfü Livaneli

Bir Aşk Çeksem

Her seferinde,

yanlış yıkanıp

enden ve boydan çekip

geçmiş gömleğini giyenlere söylüyorum:

"Aklı dağılanın kalbi genişler mi?"

Her seferinde,

sürekli uzaklara bakıp yakını görmeyi unutanlara söylüyorum: 

"Geçmişi dağılanın 

şiiri de dağılır mı?"

Her seferinde

en haklı yerlerinden,

en haklı cümlelerinden 

yenilenlere söylüyorum: 

"Kalbi dağılanın kapısı üşür mü?"

Her seferinde

aşk çekerek yola çıkıp

âh çekenlere söylüyorum: 

"Her aşktan çırak çıkanın âhı

şiire dahil mi?"

Sezai Sarıoğlu

Fotoğraf: Geneviève Cygan

Karşılığını Bulamamış Sorular İçin

serin rüzgârlar taşır

bir dostumun yüzünü yakan mevsim

incelmiş bir hayatın kederiyle

sessizce durur anıların yamacında

renginden su alan resim

odalara sığmazdık odalar dar

içinde gizli bir ses ölürken

dönenip durdu heves

dağlar dağlar

saatleri biz sustururduk

korkusuyla kendi sesimizin

yokederdik kardeşliğini

gündüzle gecenin

karardı baktıkça gözler

balkon derinliğindeki dağlara

heves yollara düştü

tedirginlik korkulara

yüzün gecikmiş bir mektupta

anlaşılır dürüst ve ıslak

yitirilmiş bir anıyla çıkageldi

güneyin ılık sokaklarından

-her ses bir renge yakışır

su kendi bildiğince akar

hiçbir şeye benzemez içimizdeki uçurum

ne kadar acemi harcı olsa da

ölümle karşılanmalı bazı sorular.

Haydar Ergülen, 1979

Yanık Şiir

Federico Garcia Lorca'ya

Issız bir evde, 

Korkudan ağlayabilseydim; 

Gözlerimi çıkarabilsem de, 

Yiyebilseydim; 

Senin sesin için yapardım 

Bunları, 

Yaşlı portakal ağacı sesin; 

Senin şiirin için yapardım 

Bunları, 

Çığlık çığlığa fışkıran şiirin. 

Baksana, 

Maviye boyuyorlar hastaneleri, 

Senin için; 

Kıyıdaki kenar mahalleleri 

Ve okullar, 

Senin için büyüyorlar; 

Tüy salıyorlar, 

Yaralı melekler; 

Pullar örtünüyor, 

Düğün balıkları; 

Deniz kestaneleri, 

Göğe uçuyorlar; 

Siyah tülleriyle terzi dükkanları: 

Kanla doluyorlar, kaşıklarla, 

Senin için; 

Ve, 

Yutuyorlar, 

Yırtılmış kurdeleleri; 

Öz canlarına kıyıyorlar, 

Öpüşe öpüşe; 

Ve ak sadeler giyiniyorlar. 

Bir şeftali ağacı 

Giyinip de, 

Kuş gibi seğirtirken sen; 

Kasırga gibi fırıl fırıl, 

Bir pirinç gülüşüyle gülerken; 

Türküler çağırdığında; 

Allak bullak ederken, 

Atardamarlarını, 

Dişlerini, gırtlağını, 

Parmaklarını; 

Vay ne şirindin, 

Kahrolurdum ben 

Kahrolurdum ben 

Kızıl göller için: 

Güz ortasında bir şahbaz at 

Ve kana belenmiş bir tanrıyla, 

Beraber yaşadığın. 

Kahrolurdum ben, 

Mezarlıklar için: 

Gece, sesi kısılmış 

Çanlar arasından, 

Suyla, mezarlarla küllenmiş 

Nehirler gibi geçen; 

Nehirler: 

Hasta asker koğuşları sanki, 

Tıklım tıklım dolu; 

Ve matem yağlı ölüme, 

Çürük taçlı mermer şifreli ölüme, 

Nehir nehir gelen ölüme doğru; 

Birdenbire taşıveren nehirler. 

Gece, ayakta, ağlaya ağlaya, 

Boğulmuş çarmıhların geçişini 

Seyrederken sen; 

Kahrolurdum seni görmek için: 

Bak, 

Ölüm nehrinin önünde ağlıyorsun 

Perperişan; 

Garip kalmış köşelerde başın, 

Durmaz ha, durmaz gözlerin 

Ağlar yaşın yaşın. 

Gece ve çıldırasıya yalnız, 

Külleri ısıra ısıra; 

Dumanı, gölgeyi, unutmayı: 

Siyah bir huniyle yığabilseydim, 

Trenlerin, gemilerin üstüne; 

Filizlendiğin ağaç için, 

Yapardım bunları, 

Topladığın, 

Yaldızlı su yuvaları için; 

Sarmaşık için, 

Yapardım bunları; 

Gecenin sırrını sana ileterek, 

Kemiklerini saran 

Sarmaşık için. 

Islak soğan kokusu gelen 

Şehirlerden, 

Seni bekliyorlar; 

Boğuk bir sesle, 

Şarkı söyleyerek 

Geçesin diye. 

Yeşil kırlangıçlar, 

Saçlarının arasına yapıyorlar, 

Yuvalarını; 

Dilsiz sperma sandalları, 

Peşin sıra geliyorlar; 

Sümüklü böcekler, haftalar, 

Yelkenleri düşürülmüş serenler, 

Kirazlar da, 

Dönüveriyorlar ossaat: 

Gözükünce solgun başın, 

On beş gözlü başın, 

Al kan içindeki ağzın. 

Şehrin otellerini, 

İsle doldurabilseydim; 

Hıçkıra hıçkıra, 

Yok edebilseydim 

Çalar saatları; 

Ezik dudaklarıyla yaz ayı, 

Evine nasıl gelecek, 

Göreyim diye 

Yapardım bunları; 

Yığın yığın insanların, 

Melil mahzun tantanalarıyla 

Ülkelerin, 

İşlemez sabanların, 

Gelincik çiçeklerinin; 

Mezar kazıcıların, süvarilerin, 

Kanlı haritaların, gezegenlerin, 

Evine nasıl geldiklerini 

Göreyim diye; 

Yapardım bunları. 

Küllerle örtülü dalgıçların, 

Uzun bıçaklarla delik deşik olmuş 

Meryem Ana tasvirlerini 

Sürüte sürüte gelen maskelerin; 

Damarların, köklerin, hastanelerin, 

Karıncaların, su gözelerinin, 

Evine nasıl geldiklerini 

Göreyim diye; 

Yapardım bunları. 

İçine kapanmış atlının 

Örümcekler arasında öldüğü 

Bir yatakla, 

Gecenin; 

Kinden, dikenlerden bir gülün, 

Sarıya çalan bir geminin, 

Rüzgarlı bir günle, bir bebeğin; 

Evine nasıl geldiklerini 

Göreyim diye: 

Yapardım bunları. 

Ben, Oliverio, Norah, 

Vicente Aleixandre, Delia, 

Maruca, Malva, Marina, 

Maria Luisa, Larco, La Rubia, 

Rafael Ugarte, Cotapos, 

Rafael Alberti, Carlos, 

Manolo Altolaguirre, Bebé, 

Molinari, Rosales, Concha Méndez, 

Ve daha da unuttuklarım; 

Evine nasıl gelecektik, 

Göreyim diye 

Yapardım bunları. 

Gel de taçlar takayım, 

Gel, sağlık esenlik delikanlısı, 

Gel, kelebek kıravatlı civan; 

Sen ey, 

Sonsuz hür siyah bir şimşek gibi: 

Pırıl pırıl insan; 

Madem, geç vakitlere dek, 

Kalınamıyor daha kayalıklarda; 

Bari aramızda konuşalım, 

Gel, 

Şöylece bir, olduğumuz gibi; 

Çiğ için olmadıktan sonra, 

Şiirlerde n'olacak yani? 

Bir ağu hançerin, 

İçimize işlediği bu gece için 

Olmadıktan sonra; 

Şiirlerde n'olacak yani? 

Bu tan kızıllığı için, 

Olmadıktan sonra; 

İnsanın vurulmuş yüreğinin, 

Ölüme hazırlandığı, 

Şu viran köşe için olmadıktan sonra 

Şiirlerde n'olacak yani? 

En çok gece, geceleyin: 

Kıyamet gibi yıldızlardır, 

Dolmuşlar hepten ırmağa; 

Bir kurdele gibiler, 

Fakir fukara dolu evlerin 

Pencerelerindeki.. 

Bir ölen var, 

Onların evlerinde; 

Bürolarda, hastanelerde belki, 

Belki asansör ve madenlerde, 

İşlerinden oldular. 

Onulur şey değil yaraları, 

Yaratıklar, 

Acı çekiyorlar. 

Her yanda dert yanış, 

Her yanda, 

Vay şuymuş vay bu; 

Pencereler, 

Göz yaşıyla dolu, 

Aşınmış eşikler, 

Göz yaşından; 

Yüklükler ıslak, 

Bir dalga gibi 

Halıları dişlemeye gelen 

Göz yaşından, 

Oysa ki yıldızlardır akar 

Uçsuz bucaksız bir nehirde. 

Federico, 

Dünyayı görüyorsun. 

Yolları görüyorsun, 

Sirkeyi görüyorsun; 

Birkaç ayrılıştan, 

Taşlardan, raylardan gayrı, 

Kimseciklerin kalmadığı, 

Köşeden: 

Duman ha deyince, 

Zalim tekerleklerine; 

Hoşça kalları görüyorsun, 

İstasyonlardaki.. 

Her yanda, sorunlar koyuyorlar, 

Çeşit çeşit insan var: 

Kanlı bıçaklı kör var, 

Öfkelisi, ümitsizi var, 

Yoksul var, tırnak ağaçları var; 

Şunun bunun sırtından, 

Geçinmek sevdasıyla; 

Harami var. 

Hayat  böyle, Federico, 

Ey babayiğit, 

Ey kara sevdalı adam. 

Sana, 

Dostluğumun sunabileceği şey 

İşte bunlar.. 

Sen de epeyce şey biliyorsun 

Şimdiden. 

Yavaş yavaş, daha da, 

Öğreneceklerin var. 

Pablo Neruda

Çeviren : Enver Gökçe

Rüya (Holm)

Gözlerimi kapatsaydım

Rüyalar beni uzağa götürürdü

Az olanla yükselirdik...

Acıları unuturduk...

Eğer hayalimde seyahat etseydim

Ekerdik...inşa ederdik...gecelerde surları...

İçinde sevgi ve umut büyürdü

Acıyı silerdik...

Dünya... yükleri taşır...

Aşkı kucaklar... karanlığı, zulmü ve kahrı

Gerçekten... zorlu bir çağdan...

Bana oğlumdan bahset...

Dünya... duvarların içinde... zorbalık...

Hakkımızı unuttu... rüyalar rüyalar...

Ve zulmeden... bencilliğin gölgesinde

Tüm karanlıklarda...

Muhammed Ali Şiraz

Beste: Anoushiravan Rohani

Yorum: Emel Mathlouthi

Kırlangıç Fırtınası

...

gencecik çocuklar yürüyordu 

patika yoldan

doğru ile yanlışı birbirinden ayıran adımlarla...

yüz çiçek motifli dövme kondurmuştu bileğine genç kızlar

yağmur damlası kadar berrak, okyanus kadar engin yürekli...

filinta güllerin güzündeydi hayat

sonra Karanfil Sokağı’nda 

açtı tomurcuklar...

zorlu ve dolambaçlı yollardan

geçiyordu çocuklar

sızısı yarada iz bırakan...

kelebekler uçuşurken merhem olur ya kavgaya

kırlangıçlar fırtınaya...

turna gülüşlü zarif öpmeler kondurmuştu

eski yar dudağına...

asi ve anılası bir rüzgâr

susunca

dinginlik çökerdi sineye...

lâl dillerin sözünde yeniden canlandı canan

umudu görünce...

Bülent Öntaş, 15.02.2026

Resim: Dee Nickerson, Signs of Spring

İnançlı Bir Savaşçının Türküsü

Kendimi hiç akşam olmayacak

Bir gün doğumu için saklıyorum

Kendime kendim olmamayı yasaklıyorum

Yasak artık bana çaresiz kalmak

Yasak bana bocalamak

Olmayanda eriyip gitmek yasak bana

Yasak bana geceysem gündüzmüşüm gibi

Bir gül pembeliğinde kendimi uyumak

Zor bir şeyi umduğumu biliyorum

Yasak bana tükenmişi korumak

Her çeşit umutsuzluk yasak bana

Durmuşum umudumu sürdürüyorum

Bir ağaç altında göğü seyrediyorum

İçimde ne ölüm ne yaşam korkusu var

Korku bütün yasak bana yasak bana bitmişlik

Bütün yol kavşaklarında dönemeçlerde

Kendimi bir namlu gibi dosdoğru çiziyorum.

Afşar Timuçin

Annem ve Kuşlar

Hiç düşünmemişiz annemin

Resmini kuşlarla çekmeyi

Kedileriyle de çekmedik ya

Resimsiz kaldı saksıları, çiçekleri

Annem de erkenden gitti

O yıl çok soğuktu

1946/47 Eskişehir

Savaş bitmiş miydi

Kardeşim olacaktı biliyordum

annem zayıftı dal gibi

ben öksürüyordum

tavuklarımız yoktu.

Anlamam sanıyorlardı

"Et" demişti doktor

"her gün"

Şehrin dışındaydık

Yollar karlıydı

Odaya kapan kuruluydu

Kar yağıyordu eleğin üzerine pencereden

Kuşlar zayıftı açtı

Çok soğuk vardı

O kış her gün çorbayla 

Beyaz etler pişirdi annem

"Bak tavuk yaptım kızıma"

Sertti tuzsuzdu lokmalar yağsızdı

Anneler istemezse yutulmazdı

Yıllarca kuş besledi annem

Ödemek için bir kış ölenleri

Ne ben söyledim tuzağı gördüğümü

Ne o sezdi

Bir oyunu sürdürdük o yıldan konuşurken

"Kardeşim doğmuştu hani"

Hiç düşünmemişiz annemin resmini 

Kuşlara bakarken çekmeyi

Sennur Sezer (1943 - 2015)

Seslerin Ayak Sesi

Kırlangıçlar dönecek yakında
Açılacak onurlu kapıları
Haziran sabahlarının
Ağırdan

Yer gök deniz nasıl bak
Birbirine karışacak
Çiçekler başı çekecek hey Nice
Sonra çocuklar
Balonlar uçurtmalar bulutlar ellerinde
Ardından
Beyazlar kırmızılar kayıklar
Haydiii
Yeşilde mavilikte

Ayak sesleri var başka işiteceksin
Bizlerin ayak sesinden
Toprağın var suların var ağaçların var
Günlerin gecelerin
Sözlerin biçimlerin ayak sesleri
Ayak sesleri elele
Ayak sesleri kıyamet gibi
Işığın ayak sesi
Gölgenin ayak sesi
Seslerin ayak sesi

Çocuğum ilk ağızda bunları belle

Arif Damar

Bu Dönencede

Dünyada dünya yok

Bu dünyadan başka,

Ne öbür,

Ne dübür...

Dünyada dünya var

Ben varım diye

O halde dünya var

Ben yoğum diye...

Ben bu dünya, bu dünya,

Öldüm, oldum, olmasam ya,

Ben oldum, ben öldüm,

Var olacak yine dünya...

Ben bunları diyorum ya,

Benden ayrı, benden gayrı,

Başlamış biter mi hiç,

Dönmüyor, dönüyor dünya...

Benli, bensiz, benlen belli,

Benli bir Belkıs gibi

Dönüyor, dönmüyor dünya...

Can Yücel

O Köy Yine Kendi Rüyasındadır

Heybetli Arsiyan dağlarında bir gün

Atım yoruldu, ben yoruldum.

Şimşekli, fırtınalı bir ikindi

Çektim atın dizginlerini, yağmurlar içinde

Banarhev köyünde indim..

Muhtarın odasında bir ben, iki yabancı

Birbirimizi yıllardır tanırcasına

Kurunduk, çay içtik, muhabbet ettik

Kurtlar, kuşlar ve bulutlardan uzakta

İnsan olduğuma gizli gizli

Bir sevindim bir sevindim..

Kadın lâfı geçti mi söz arasında

bir tuhaf oluyordum.

Karanlıklar içinden inanmazsınız

Uzak uzak sesler duyuyordum.

Girdim yatağa, çektim yorganı

Banarhev köyünde, muhtarın odasında

Düşlerimin ve insanların yanıbaşında

Sabahlara kadar uyudum..

Oranın sıcaklığı havasındadır.

Ben gidince bir şey değişmedi biliyorum.

Şad olsunlar hepsi suları alabalıkları ile.

.......

O köy yine kendi rüyasındadır.

Turgut Uyar, Türkiyem, Dost Yayınları, 1963, S.22-23

Acının Coğrafyası

kente kapandık kaldık tutanaklarla belli

sirk izlenimlerinden seçmen kütüklerinden

yüzlerimiz temmuzdan ötürü sallanır ve uzar

ve her köşe bir tuzaktır

birer darağacıdır her meydan saati

öğle vaktini kesinlikle gösteren

oysa hep güçlü dağları görmenin zamanıdır

çığlığım uzun uzun kalır içimde

yani güller giyinmiş bir adam nerde ben nerde

rüzgâr bir dirimi dört yöne bölerken tepelerde

ve gece duruşmasından yeni çıkmışken

sabahın terazisi eksik tartar gölgemi

artık öyle açık ki kuşkuya yer yok

kim gelirse gelsin acıya hep yer vardır

tutanaklarda duvar diplerinde ve bazı yerlerde

örneğin çukurova ve mekong köylerinde

acıdır ağacın gölgesini yapan

bunu herkes bilir

kutsal acı besleyen acı sütünü emiyoruz

yatıyoruz seninle terli döşeklerde

saati seninle kuruyoruz bir çalar saati

sen donatıyorsun kalbimizi

kalbimiz çoğu zaman yeterli ve ürkek

kendi çoğunluğunu kendi üreterek

kente kapandık kaldık iki cadde iki alan bir saat

mutsuzluk acıya varana kadar

artık yeminimiz bir tatar gölgesi gibi

öyle bir gölge ki belki çok dardır

kısa vakitlerinde aceleci akşamın

artık öyle açık ki kuşkuya yer yok

acıya hep yer vardır aramızda

dört cepli yeleğim aynı kolaylıkla taşır her şeyi

bozuk paraları da umutsuzluğu da

aynı kolaylıkla tutmuş gibi olurum

güneşin yedi renk ayasını

biliyor musun güçlü dağları görmenin zamanıdır

şimdi bir bağırsan çok iyi biliyorum

ya da üst üste silah atsan

kent tepinir belki bütün kuşlar uçar

belki değil mutlaka

ama

bir tanesi mutlaka kalır.

Turgut Uyar

Kıyıdaki Elmaya Bir Ses

Ey canımın güftesi,

eylülün ikinci haftasıydı o sıra, 

Bana gülümseyerek getirdiğin

bir bardak suydu o sıra. 

Hatırla, denize hiç bakmadık

çünkü kıyısındaydık, 

Bir elma kendi kendine

büyür dururdu o sıra. 

Bir kıyı ikindisiyle,

bir elma öyle kendiliğinden, 

Büyürler bir öfkenin

ya da bir dağın yanısıra. 

Bir kıyının beslerliği

bir elmadan ayrılmaz gibi ama 

Elma soğuk bir kış akşamında bile

yenir ısıra ısıra. 

Bir öfkeyi diriler durmadan elma,

ovadan gelir, 

Elbet küfelerle, sandıklarla,

hüzünlerle ardı sıra. 

Ey geçmişten gelen konuk,

sonsuz düğmelerimi tut, 

Yerlerini yadırgayan

sonsuz iliklerin adına. 

Ey canımın güftesi,

denize hiç bakmadık, hatırla, 

Tek pencereli bir odada

elma yedik ısıra ısıra. 

Elmanın topraktan süzdüğü,

gemilerin denizlerde gezdiği 

Bir tatildi, bir geçiştirmeydi,

yalnızlıktı bir kusura. 

Neydi, ne doğruydu, nerden vardık,

yakışmıyor konuşmak bize, 

Öyle barışlar okuyup

yalnızlığı yaşamak kara kara. 

Ey canımın güftesi,

ey penceresi bütün sıkıntılarımızın, 

Bizim babalarımız neden ölürlerdi,

hatırla sıra sıra. 

Bu söylediğim iyi bir şarkıdır,

elle bile hatırlanır, 

Yani su, ateş ve deniz

buluşurlar bir limanda arasıra. 

Yani şu, elma yenir

ve balık durmaz kaçar 

Ama yenilmezler artık

buluştukları sıra.

Turgut Uyar

İzin

İzin alır gelirsem,

Güleceksin sevincinden,

Sabahları erken kalkacağız

Sobamızı yakacağız,

Saçların güzel olacak tütünümün renginden

Ellerin çay kokacak

Gün doğacak sesinden.

Cahit Külebi

Fotoğraf: Cahit Külebi ve Eşi Süheyla Hanım 

(Siyah Beyaz Fotoğraftan Renklendirilmiştir)

Ben Başka Dünyadan

Bu yaz ne de çok yağmur yağdı,

Ben başka dünyadan geldim, bilemem.

Bahçe ne kadar yanımızda,

Ne kadar yakın karanfil tarlası!

Bilgiyi arayan Gılgameş

Gibi kuşkumun kuyusunda gizlenecek

Ipıslak bir çiçek.

Şaşkın kuşların değil mi bu dünya,

Başka kimin olabilir ki!

Benim yabancılığım bitmeyecek.

Bu bakışmayı kim öğretti

Ağaçlara ki hep omuzlarında

Bilmediğimiz nice şeyi bilen suskun

Göğü sonsuzluğun.

Bu yaz ne de çok geyik geldi.

Yağmurda şebboy kokluyorlar.

Yalvacı birdir ateşin ve suyun,

Boş koyların yalnız denizi

Batan güneşin renginde taş arar,

Bana yeryüzünün gizini açıklayan

O köpürmüş orman.

1976 

Melih Cevdet Anday

Resim: Lucy Grossmith

uzun bir yoldan sana geldim

“dostun evi nerede?”

göğsümde kanat hışırtıları,

bir çift güvercinin:

allı-beyazlı, paçalı donlu, taklacı…

sonsuzluğun bahçelerine meyilli

evden çıkalım,

eşikleri bir bir atlayalım

sokak sokak yürüyelim semti,

tapınakları, karakolları, kahveleri geçelim;

sinema önünde: dondurma-kaymak

sonra ver elini metruk mahaller,

mezarlığın içinden tarlalara gidelim,

selam verelim bir bir karıncalara

mola verelim,

nar ağacı altında;

ağzımda helva-ekmek tadı,

dilimde şiir dizeleri –

dostun evi nerede?

iklim iklim doruklara çıkalım,

nergislere, süsenlere komşu olalım,

kelebeklere misafir

yüzümüz avuçlarımızın arasında,

bir taşa oturalım, sinematografik;

ova ayaklarımızın altında

tahta köprü bîfaal;

mavisi mat, kahverengi;

gök parçalı-bulutlu, toprak kara çıban,

yeller eserken su değirmeninin yerinde

Kiarostami kadrajındaymışçasına,

söğüt altındaki koyunlara bakalım,

bir de çoban köpeğine

yollar açık,

insan enkazı arasında;

Yusuf, Züleyha ve Eyyub'un kavliyle

dostun evine gidelim

Cihan Ezer

*sohrap sepehri

Gölgesi

Ağlasa da gizliyor gözlerinin yaşını;

Bir kere eğemedim bu kadının başını.

Kaç kere sürükledi gururumu ölüme

Fırtınalar yaratan benim coşkun gönlüme.

Cevapları öyle heyecansız ki onun,

Kaç kere iman ettim, hiçliğine ruhunun.

Kaç kere hissettim ki, yine bu gece gibi

Güzelliğin önünde, dolup, çarpmalı kalbi

Ne mehtabın aksine yelken açan bir sandal,

Ne de ayaklarında kırılan ince bir dal,

Onun taştan kalbini sevdaya koşturmuyor.

Bir çiçeğin önünde bir dakika durmuyor…

Dönüyoruz yine bir uzun gezintiden

Gönlümün elemini döküyorken ona ben.

O bana kendisini gülerek naklediyor,

Bilseniz mavi boncuk nasıl yaraştı diyor.

Ya bu kadın delidir, yahut ben çıldırmışım

Ben ki birçok kereler kırılmışım, kırmışım.

Ömrümde duymamıştım böyle derin bir acı

Birden onun yüzüne haykırma ihtiyacı

İçimde alev alev tutuştu yangın gibi

Bir dakika kendimin olamadım sahibi

Hiç olmazsa hıncımı böyle alırım dedim,

Yolda mağrur duran gölgesini çiğnedim.

Nâzım Hikmet Ran / (Suat Derviş'e İthafen)

Nâzım Hikmet ve Suat Derviş Fransa’da bir konferansta birlikte. Yıl:1962

Fotoğraf: Lütfi Özkök ve Ali Müstecaplıoğlu arşivinden