Sana Yazdığım Bir Mektup Olsam

yüzme bilmeyen bir kaptana vuruldum

utanma mevsiminden kalan gül kırıkları

suç işliyor kalbim ayıplanan limanda

mendile bağlanmış üç lokum bu sevincim

sevincim bir ikindi lokumları bölüşen

elleri üç kardeşin

kapı açmayı öğreniyorum sözle

yeryüzünde unutulmuş son çilingirden

lekedir kilitler evlere sürülen

bahçe kapısındaki çıngıraklar söyledi

yaşlanmış sorularla önünü kestiğim bilge

binlerce anahtar bırakıyor yüz çizgilerime

kendime söylediğim yalandan düştüm

sırı dökülmemiş bir ayna yüzün

yürüyorum tango bilmez sokaklarında şehrin

acelem var, güvercin ayağı olsam

denizde yolunu arayan şişe

yok, başka türlü rahatlamam

sana yazdığım bir mektup olsam

Özlem Tezcan Dertsiz

Gülibrişim

Ergin kedi almam evime

Tohumdan büyümeli toprağımda gülibrişim

İlk görüşte sevda olur mu

Pat diye sevda şiiri

Emek ister kedi çiçek sevmek

Şiir yalnızlıkça uzun yaşanmalı

Kolay değil bunca çizgiler yüzümde

Gıdım gıdım kazandım yaşlılığımı

Bir anını bile ödünç almadan

-Çatla ey ölüm-

Koluna girdiğim ancak uzak anılardır

Hepsi de geçeğen sevdalardan kalan

Uğurlar olsun diyor aynadaki soluk resme

Çiçeklerin güz bulutlarına yansıyan sesi

Uğurlar olsun - uğurlar olsun - güle güle

Ne yerde ne gökte iyeliğim artık

Bedenim benim değil

Bu ozan yitikler rafında bir nesne

Gülibrişim yapraklarınca incecik - tül gibi

Şamdan şamdan çiçeklerince - görkemli hem de

Sen misin bu - hangi sen - ya da siz

Oturdum bahçede dün gece - uzun uzun

Unuttuğum nice elleri özledim

Şamdanların dibindeyim - gölgede

Sevdalar oylum oylum

Ey şiirimce yoktan var ettiğim

Sen eski Leyla - bir de o en eski Leyla

Leylalar Leylalar - Ah Leylalar

Hepinizin adını gülibrişim koydum

Özcan Yalım

Hanna Cash'in Türküsü

1.

Entarisi pazen, atkısı sarı,

gözleri göller gibi kara,

ne parası pulu var, ne yapacak işi,

ama öyle uzun ki siyah saçları,

değer uçları kirli topuklara.

                  İşte Hanna Cash, yavrum,

                  Ayartıp soyardı beyleri.

                  Geldi esen rüzgarla bozkırdan,

                  gitti gene esen rüzgarla.

2.

Ne iskarpini vardı, ne gömleği.

Bilmezdi dua etmesini bile.

Gelmişti koca kente bir kedi gibi.

Odunlarla leşler arasında

bozbulanık kanal boyu

minicik bir kül kedisi

dolaşır durur ya hani.

                Nasıl yıkardı bardakları durmadan, görseniz, 

                Yıkayamazdı kendini bu yüzden.

                Öyleyken Hanna Cash, yavrum,

                gene de sayılırdı tertemiz.

3.

Düştü bir gece bir gemici barına,

derin ve karaydı gözleri göller gibi.

Serseri Kent'e rastladı orada,

saçları vardı :Kent'in kapkara,

barda bıçak oyuncusuydu.

Aldı Hanna'yı yanında götürdü.

                 Kırparken gözlerini o Kent serserisi,

                 o yontulmuş, o allahın belası,

                 Hanna Cash duyuyordu, yavrum,

                 bakışlarıyla soyduğunu kendisini.

4.

Yürüdüler hayat yolunda el ele,

öğrendiler hanyayı konyayı.

Ne ev bark, ne kap kacak,

ne de ad, çocuklarına bırakacak.

                   Kar yağdı, yağmur yağdı.

                   Boğuldu sulara orman.

                   Ama Hanna Cash, yavrum,

                   ayrılmadı erkeğinden.

5.

Polis dedi: Bu adam yankesici.

Sütçü dedi: Hem de topal.

Hanna dedi: Bundan ne çıkar?

Erkeğim benim o.

Benim canım onu çeker.

           

                  Orda burda gezer dururdu erkeği.

                  Sonra gelir çekerdi Hanna'ya sopayı.

                  Ama Hanna boşverirdi bunlara.

                  Seviyordu ya kocasını canı gibi.

6.

Damları yoktu başlarını sokacak.

Herkes onlara düşmandı sanki,

Gene de yuvarlanıp gittiler iyi kötü.

Şehirlerden ormanlara yıllar boyu,

ormanlardan kırlara gittiler.

                 Yürüdüler, ne kar dediler ne tipi,

                 kesilinceye dek solukları.

                 Hanna Cash, yavrum,

                 izledi sevgili erkeğini.

7.

Üstleri başları dökülürdü.

Ve yoktu gezmeleri tozmaları Pazar günleri.

Bir pastaneye giremediler üçü bir arada.

Ne yiyecek poğaçaları vardı,

Ne de armonikaları.

                Benzerdi günler birbirine.

                Hiç güneş yoktu havada.

                Ama parlardı güneşler durmadan

                Hanna Cash'ın yüzünde.

Erkeği balık çalar, o tuz çalar,

n'eylersin, "yaşamak çok zor".

Hanna bakar balıkları pişirirken:

Çocuklar oturmuşlar kocasının dizlerine,

Okurlar dua kitabını ezberden.

               Dere tepe elli yıl bu,

               uyudular hepsi bir yatakta.

               İşte Hanna Cash'ın hikâyesi, yavrum.

               Tanrı elbet bir gün görür onu.

 

Bertolt Brecht

Çeviri : A.Kadir - Asım Bezirci

 

Genç Ölmek

Ay mıdır kar mıdır pencerede

Boğulmuş çocukları martılara taşıyan

Kara köpek karşı kıyıda uluyor

Bence o çocuk öyle gülmemeli

Atları çayıra saldım diş kamaştıran erik ağaçları altına

Nisan toprağı kalbimde ağarıyor

Bence o çocuk öyle gülmemeli

Şimdi bir kadın çay demlese

Bahçemdeki korkuluk nar ağacıdır

Erken ölmüş, iyi giydirilmiş

Sular soğuyor ovada duran ince gölgesinde

Büyük ateşler, kuytu köyler gibi

Alınlarına vişne çiçekleri yağan

O kızlar, delikanlılar ve lohusalar

Oyulmuş bir bebektirler ıhlamurdan

Kestane mangalları, masallar, talikalar

Ölüm alışsın artık bize

Bir dans gibi bahçemize gelsin

Gelsin otursun ılık minderimize

Bence o çocuk öyle gülmemeli

Ay kar gibidir pencerede

Ergin Günçe

Türkiye Kadar Bir Çiçek, Bütün Şiirleri, Can Yayınları, 1988

Bir Yılbaşı Ağacı İçin

Faili meçhul bir intihar ikliminde

Türkiye'de 1993'ün arifesinde

Geçmişten geleceğe birkaç mutluluk anı taşıyorum

Zor bir yıldı, annem öldü, dünyada

Yangın çıktı, oysa ben hep üşüdüm

Kalbimdeki son ışığı da kınına gömdüm.

Geçmişten bugüne akan kimya,

geleceğimi doldurmuyor

Her eylem öncesinde ellerimde bir uyuşma

Yoktum da kendimi sanki rüyada gördüm

- Düşün, Gölbaşı'na doğru seyrediyorum

Ve altımda kırmızı bir Fiat Tempra

Mezarlık ziyaretinde yüzbin kilometre yapmış

Göstergeleri kırılmış intiharları önleme yarışında...

Zor bir yıldı, annem öldü son defa.

1992

Ahmet Erhan

Kar Yağışı

Yalnızlığın sesinden bir resim yaptım

Karanlık kalabalıklardan süzdüm ışığını.

Akşamüstleriyle boyadım vazgeçen ağzını

Parmaklarını uzattım gece suları gibi ıssız

Salkımsöğütlerden bir beden çizdim usul

Hiçbir rüzgârın duruşunu bozamadığı

Bütün yağmurları topladım yapraklarına.

Sonra tüm yolcuların silindiği bir ufuk

Örttüm kâkülleriyle alnının üşümesini.

Puhu kuşlarının avazını yerleştirdim

                                   dudaklarına

Uzanıp uzanıp öptüm sonra acıyla.

Gözlerini kapalı çizdim görmesinler diye

                                               kimseyi

Madem görmeyecekler bundan sonra beni.

Astım saçlarından odamın boşluğuna...

Uzun sustum, ey durmadan konuşanlar

Geçmedi üşümem

Ben bir aşkın kar yağışından geliyorum...

Şükrü Erbaş

Kimse Bana Yaran Olmaz Yar Olmaz

Kimse bana yaran olmaz yar olmaz

Mertlik hırkasını giydim giyeli

Dünya bomboş olsa bana yer kalmaz

İnsana muhabbet duydum duyalı

İmanım hükümdar benliğim esir

Ehli Beyt'i sevdim dediler kusur

Kimi korkak dedi kimi de cesur

Kurt ile kuzuyu yaydım yayalı

Ardımdan vuranlar yüzüme güler

Kestiği az gibi parçalar böler

Herkes kılıcını boynumda biler

Başımı meydana koydum koyalı

Bu kızılbaş oldu yunmaz dediler

Kapıya bacaya konmaz dediler

Kestiği haramdır yenmez dediler

İmam Hüseyin'e uydum uyalı

Kimi benden kağıt hüccet arıyor

Hal bilmeyen dip dedemi soruyor

Dostlar ölümüme karar veriyor

Sefil Selimi'yim dedim diyeli

Sefil Selimi (Ahmet Günbulut, Şarkışla 1933 - Sivas 2003)

Olvido

Hoyrattır bu akşam üstüler daima.

Gün saltanatıyla gitti mi bir defa

Yalnızlığımızla doldurup her yeri

Bir renk çığlığı içinde bahçemizden,

Bir el çıkarmaya başlar bohçamızdan

Lavanta çiçeği kokan kederleri;

Hoyrattır bu akşamüstüler daima.

Dalga dalga hücum edip pişmanlıklar

Unutuşun o tunç kapısını zorlar

Ve ruh, atılan oklarla delik deşik;

İşte, doğduğun eski evdesin birden,

Yolunu gözlüyor lamba ve merdiven,

Susmuş ninnilerle gıcırdıyor beşik

Ve cümle yitikler, mağluplar, mahzunlar…

Söylenmemiş aşkın güzelliğiyledir.

Kağıtlarda yarım bırakılmış şiir;

İnsan yağmur kokan bir sabaha karşı

Hatırlar bir gün bir camı açtığını

Duran bir bulutu, bir kuş uçtuğunu,

Çöküp peynir ekmek yediği bir taşı…

Bütün bunlar aşkın güzelliğiyledir.

Aşklar uçup gitmiş olmalı bir yazla

Halay çeken kızlar misali kolkola

Ya sizler! ey geçmiş zaman etekleri,

İhtiyar ağaçlı, kuytu bahçelerden

Ayışığı gibi sürüklenip giden;

Geceye bırakıp yorgun erkekleri

Salınan etekler fısıltıyla, nazla.

Ebedi aşığın dönüşünü bekler

Yalan yeminlerin tanığı çiçekler

Artık olmayacak baharlar içinde.

Ey ömrün en güzel türküsü aldanış!

Aldan, gelmiş olsa bile ümitsiz kış;

Her garipsi ayak izi kar içinde

Dönmeyen aşığın serptiği çiçekler.

Ya sen! ey sen! esen dallar arasından

Bir parıltı gibi görünüp kaybolan

Ne istersin benden akşam saatinde?

Bir gülüşü olsun görülmemiş kadın,

Nasıl ölümsüzsün aynasında aşkın;

Hatıraların bu yanma vaktinde

Sensin hep, sen, esen dallar arasından

Ey unutuş! kapat artık pencereni,

Çoktan derinliğine çekmiş deniz beni;

Çıkmaz artık sular altından o dünya.

Bir duman yükselir gibidir kederden

Macerası çoktan bitmiş o şeylerden.

Amansız gecenle yayıl dört yanıma

Ey unutuş! kurtar bu gamlardan beni.

Ahmet Muhip Dıranas

Mahur Beste

şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız

o mahur beste çalar Müjgan’la ben ağlaşırız

gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız

yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız

o mahur beste çalar Müjgan’la ben ağlaşırız

bir yangın ormanından püskürmüş genç fidanlardı

güneşten ışık yontarlardı sert adamlardı

hoyrattı gülüşleri aydınlığı çalkalardı

gittiler akşam olmadan ortalık karardı

bitmez sazların özlemi daha sonra daha sonra

sonranın bilinmezliği bir boyut katar ki onlara

simsiyah bir teselli olur belki kalanlara

geceler uzar hazırlık sonbahara

Attilâ İlhan

"Gün Ortasında Karanlık"

    Alacakaranlık artık öylesine çökmüştü ki, Rubashov resimdeki elleri göremiyordu. İki kez çalan tiz zil sesi her yana dağıldı; müze on beş dakika sonra kapanacaktı. Rubashov saatine baktı, daha son sözü söylememişti, görevi ancak o zaman bitecekti. Richard yanında kıpırdamaksızın oturuyordu. Sonunda, gene dümdüz, yorgun bir sesle dedi ki: "Dedikleriniz kuşkusuz doğrudur. Daracık dağ patikası benzetmeniz de çok güzel. Benim tek bildiğim ise yenik düştüğümüz. Hala yanımızda olanlar da bir bir terkediyorlar bizi. Belki de dağın tepesindeki patika çok soğuk geliyor onlara. Ötekilerin müzikleri var, parlak renkli flamaları var, hepsi de sıcak bir ateşin çevresinde oturuyorlar. Belki de bu yüzden onlar kazandı ve biz de bu yüzden kafalarımızı taşa çarpıyoruz."

    Rubashov ses çıkarmadan dinliyordu. Kendi son sözünü söylemeden önce çocuğun söyleyeceklerini bitirmesini istiyordu, Gerçi bu aşamada Richard ne derse desin o cümle değişmeyecekti, gene de dinlemeyi sürdürdü.

Arthur Koestler, Gün Ortasında Karanlık, İletişim yayınları S.47

Çeviren: Pınar Kür

Özdeyişler

 1. “Komşusunun evini sarsan, kendi evinin de sarsıldığını görür.” (İsviçre atasözü)

 2. “Karnı tok olan biri ekmeğin tadını alamaz.” (İskoç atasözü)

 3. “Gülümsemeyi bilmiyorsan dükkân açma.” (Çin atasözü)

 4. “Güzellik en iyi tavsiyedir.” (İngiliz atasözü)

 5. “Karşılık beklemeden iyilik yapmak, denize parfüm dökmek gibidir.” (Polonya atasözü)

 6. “Bir milletin gelişimini görmek istiyorsan, kadınlarına bak.” (Fransız atasözü)

 7. “Çoğu zaman olaylara sadece başlığa bakarak farklı gözle bakarız.” (Amerikan atasözü)

 8. “Başkalarının hataları bizimkilerden daha net görünür.” (Rus atasözü)

 9. “Kanaatkârlık mutluluğun yarısıdır.” (İtalyan atasözü)

 10. “Her insan kendi kaderini kendisi yaratır.” (İngiliz atasözü)

 11. “Zihnini bilgiyle süsle, bedenini mücevherle değil.” (Çin atasözü)

 12. “Kendini sevme cehaletin çocuğudur.” (İspanyol atasözü)

 13. “Hediyelere bağlı olan aşk, hep aç kalır.” (İngiliz atasözü)

 14. “Erdemlerinden bahseden kadından ve dürüstlüğünden bahseden adamdan sakın.” (Fransız atasözü)

 15. “Eşini sev, sırrını annene aç.” (İrlanda atasözü)

 16. “Çocuğuna beş yıl prens gibi davran, on yıl köle gibi çalıştır, sonra da arkadaş ol.” (Hint atasözü)

 17. “İnsan olmak kolaydır; adam olmak zordur.” (Rus atasözü)

 18. “Konuşmayı ailem öğretti, susmayı insanlar.” (Çekoslovak atasözü)

 19. “İnsanlara bilgiyle bakarsan nefret edersin; gerçeklikle bakarsan affedersin.” (İtalyan atasözü)

 20. “Öfke, akıl kandilini söndüren güçlü bir rüzgârdır.” (Amerikan atasözü)

 21. “Veren kişi bahsetmemeli; alan kişi bahsetmeli.” (Portekiz atasözü)

 22. “Büyük ağaç daha çok gölge verir ama daha az meyve verir.” (İtalyan atasözü)

 23. “Dertlerini delik bir cebe koy.” (Çin atasözü)

Kuşlu Gazel

Koyup zarfın içine, üstünü acıyla pulladım,

Sana bir sevinçlik menevişli kuş yolladım.

Son kuşlarımdı bunlar, dedim telef olmasın,

Geçti artık, göğsümde kuş barınmaz, anladım.

Esti rüzgâr bozuk bozuk, örselendi yüreğim,

Eksik gedik nem varsa ezberden tamamladım.

Bende sönen şavkıması sürsün diye yaşamın,

Bu kuşları senin için gözlerimde sakladım.

Kim sürmüş Altıok Metin, dünyanın sefasını,

Kirletilmiş bir zamanı yürürken adım adım?

Metin Altıok, Bir Acıya Kiracı, S.280