Benim kalbim bir hatıraya kalsın
Bu çukur vadiye, kazıdım buraya
Gelsin okusun;
Kimin eli değmişse bir ayrılığa
Tütecek sandığı ocak sönecek
Bir daha hiç görünmeyecek o rüya.
Eski vakitlerdi, küçüktüm, aksaktım
Beni kızımdan kardeşimden etmişlerdi.
Kanatladığım yol, indiğim vadi
Hiç bitmedi çıktığım göç bir daha.
İçimdeki od’a hiç varamazam
Önüme artık bakamazam men
Yaklaşan şeyi kim örüyor,
bilemezem.
Kırdığım buncacık kabuk
Kırdığım buncacık kabuk.
Birhan Keskin, Soğuk Kazı, S.2
