* "Ben hep 17 yaşındayım
Her ayak sesinde ürperirim
Demir kapının her açılışında
Göğsümün kafesine sığmaz yüreğim
Her türlüsünü tattım
Acıların
Ayrılıkların
Her şeye biraz alıştım
Bir seni beklerken
Kendimi
Yenemedim"
Şafağı seviyorum en çok, tan vaktini karşılamayı
Ağaçlara karışıyorum, kuşlara… Denize ve yele…
Sözcüklerimle dikiliyorum güne
Zamanla direnmeyi öğreniyor insan
Şiirle kazıyorum içimdeki acıyı, kıymık kıymık…
Sayfalar, kitaplar dolduruyorum söktüğüm ağulardan
Bir de içimde 'alıp başını gitme' duygusu
umudu çağrıştıran
Acımı bilmediğim kentlerin caddelerinde yitirmek istiyorum
Yaşamadığım iklimlerin toprağına gömmek
Duymadığım, söylemediğim şarkılarda unutmak istiyorum
Başka yurtların aryalarında, liedlerinde
Acıya sevdiği ezgilerde direnemiyor insan
Yurdumun kentlerinde solduramam acımı bu yüzden
Ol şehirler ki; her biri yangın yeri
acının kendi evi
Ağrıyı evinde dindiremem ki ben
Benim olmayan gökyüzünü istiyorum
Hiç görmediğim bahçeleri, gölleri, ırmakları…
Trenleri, sokaklarında kederle devinen insanları
Acının orta yerinde yüreğine dolanıyor insan
Şiir ki acının direnç gülü: Ancak,
O'nunla direnebilir insan
Tufan Akgül
* Enver Karagöz'ün Görüş Günü isimli şiirinden
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder